KINDEREN VAN OORLOGSGETROFFENEN

De term Tweede-generatieproblematiek is niet algemeen bekend. We spreken hier over mensen van wie één of beide ouders in een oorlog (meestal is dat de tweede wereldoorlog) dusdanig vreselijke ervaringen hebben doorgemaakt dat zij blijvend getraumatiseerd zijn geraakt. Meestal betrerft het hier een verblijf in een concentratiekamp, maar ook bij voorbeeld verzet of onderduiken of verlies van een partner in de oorlog kunnen oorzaak zijn. Een heel specialegroep wordt gevormd door kinderen van "foute" ouders.

De problematiek van de getraumatiseerde ouders is in de media door de jaren heen veelvuldig in de aandacht geweest en er zijn verschillende organisaties die de zorg voor deze ernstig getroffen groepen regelt. De meest algemene is de Stichting Centrum '45.
De gevolgen voor de kinderen die na de oorlog zijn geboren zijn minder bekend en staan ook minder in de aandacht. Onderzoek naar de problematiek van de "kinderen van" heeft geen duidelijk klachtenpatroon opgeleverd, reden voor de Nederlandse overheid om af te zien van een speciale voorzieingen voor deze groep. Binnen de groep heeft dit geleid tot een soms sterk beleefd gevoel van gebrek aan erkenning.

Er zijn geen meetinstrumenten om te bepalen of iemand "tweede generatie" is. Wel is er natuurlijk de allesbepalende vraag: "Is een van de of zijn beide ouders in een oorlog getraumatiseerd?" Vervolgens hoeft dit niet te betekenen dat het (nu overigens vaak al lang volwassen) kind hier ernstige last van ondervindt. De problematiek van de tweede generatie is vaak heel onduidelijk en voor een leek moeilijk te herkennen. Ook de betrokkenen zelf hebben vaak moeite de oorzaak van hun problemen te herkennen en onder ogen te zien. Op de pagina "ZELF KIND VAN OORLOGSGETROFFENEN?" heb ik wat mogelijke symtomen gegeven van de problematiek die bij deze mensen op kan treden.